Ang Sulat sa Mga Hebreo
Panimula:
Ang Sulat sa Mga Hebreo ay para sa mga mananampalatayang dumaranas ng mahigpit na pag-uusig
at nanganganib na tumalikod sa pananampalatayang Cristiano. Pinapalakas ng sumulat ang kanilang loob
upang magpakatatag sa pananampalataya. Upang maisagawa ito, ipinakita niya na si Jesu-Cristo ang tunay
at panghuling pahayag ng Diyos. Tatlong katotohanan ang binibigyang-diin dito: Una, Si Jesus ang Anak
ng Diyos na walang simula at walang katapusan. Siya ay lubos na sumunod sa Ama sa pamamagitan ng
pagpapakasakit na kanyang tiniis. Ikalawa, bilang Anak ng Diyos, si Jesus ang paring walang hanggan na
ipinahayag ng Diyos, at higit siya sa mga pari at mga propeta ng Lumang Tipan. Ikatlo, Sa pamamagitan ni
Jesus, ang mananampalataya ay naligtas na sa kasalanan, takot, at kamatayan. Bilang Pinakapunong Pari,
si Jesus ay nagkakaloob ng tunay na kaligtasan na siyang layunin ng mga rituwal at
paghahandog ng mga hayop sa dambana, ayon sa relihiyon ng mga Judio.
Sa pagbanggit sa mga halimbawa ng pananampalataya ng ilang taong kilala sa kasaysayan ng Israel
(kabanatang 11), nanawagan ang sumulat sa kanyang mga mambabasa na manatiling tapat sa
pananampalataya. Sa kabanatang 12, sila ay hinihikayat niyang ituon kay Jesus
ang kanilang paningin at tiisin ang anumang hirap at pag-uusig na maaaring dumating sa kanila.
Nagwawakas ang aklat na ito sa pamamagitan ng mga payo at babala.
Nilalaman: